Αγαπώντας τους Mop Mop- An amateur in Six dogs

 


  Έχω βρεθεί σε συναυλίες στο Σέντραλ Παρκ και στο Γουέμπλεϊ , στο ΟΑΚΑ και στο Τέρα Βάιμπ, στην Αίθουσα του Παρνασσού και στο Μέγαρο Μουσικής. Ο χώρος μετράει: αλλιώς ακούς Μπετόβεν στη Ρωμαϊκή Αγορά, όπου ο ήχος συνοδοιπορεί με το περιβάλλον αλλιώς στην αίθουσα του Ολύμπια , όπου απαιτείς η μουσική να νικάει την αίθουσα, να σε βγάζει από αυτήν.

Το Σάββατο 13 Απριλίου ήμουν στο Six dogs. Όχι ως θεατής του live των Mop Mop αλλά ως μέρος της ομάδας που τους έφερε και επιχείρησε να τους γνωρίσει σε ένα ευρύτερο κοινό. Μέτραγε ο χώρος, μέτραγε η μουσική τους , μέτραγε και η προσπάθεια να κάνεις τους ανθρώπους να τους αγαπήσουν. Μια διαδικασία που οι επαγγελματίες του είδους την ξέρουν και την ακολουθούν και οι ερασιτέχνες όπως εγώ προσπαθούν να αυτοσχεδιάσουν. Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτό,ο ερασιτεχνισμός μου δηλαδή, αλλά στο τέλος, σαφέστατα αγάπησα εγώ τους Mop Mop, κι εκείνο το βράδυ στο Six Dogs πέρασα υπέροχα με το Isle of magic και τις άλλες μουσικές τους. Με τους αυτοσχεδιασμούς και το δήθεν μπλαζέ ύφος του Αντρέα Μπενίνι όταν τραγούδαγε αυτή τη “μπάσταρδη” τζαζ του, με τον Ανδρέα και το Δημήτρη, τους ανθρώπους της Groove production , ερασιτέχνες  μόνο στον τρόπο που αγαπούν τη μουσική, με τον Xandra-art και την Αλεξάνδρα  Κατσαρού και τις υπέροχες φωτογραφίες τους.

Και κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο ο χώρος, οι μουσικές ή οι μπύρες. Στις συναυλίες μετράει κι ο τρόπος που κοιτάς. Αυτό που κουβαλάς απ΄ το σπίτι σου προσερχόμενος και το δένεις με τα τραγούδια και τους ανθρώπους.

Ο θαυμαστός (οχι τόσο νέος πια) κόσμος της WIKIPEDIA

Η Wikipedia δεν είναι απλώς μια ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια, τουλάχιστον όχι για τους ανθρώπους που συντονίζουν το έργο της Wikimedia Foundation, όπως ο Ασάφ Μπάρτοφ, υπεύθυνος επικοινωνίας για το νότιο ημισφαίριο, ο οποίος βρέθηκε σήμερα στην Αθήνα για μια διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Γι αυτόν και τους φανατικούς «wiki-παιδιστές» είναι μια κοινότητα ανθρώπων που κοινωνούν δωρεάν τη γνώση σε όλους. Κι όταν λεν όλους εννοούν όλους. Οι εθελοντές της γράφουν τα λήμματα τους σε 280 γλώσσες, πολλές εκ των οποίων δεν υπάρχουν καν στον ψηφιακό κόσμο και δημιουργούνται εκ τους μηδενός (με νέα λογισμικά που «τρέχουν» π.χ. μια ινδική διάλεκτο), διότι διαφορετικά δεν μπορεί να επιτευχθεί ο κεντρικός της στόχος: «Η Wikipedia» όπως αποσαφήνισε από την αρχή της ομιλία του ο Ασάφ Μπάρτοφ, «θέλει να φτιάξει ένα κόσμο στον οποίο το κάθε ανθρώπινο πλάσμα θα έχει πρόσβαση στη γνώση. «Σήμερα , απλώς ονειρευόμαστε έναν τέτοιο κόσμο».
Η ομιλία του σε ένα μικρό αλλά εξοικειωμένο με τον θαυμαστό, ηλεκτρονικό κόσμο, κοινό είχε τον ενθουσιασμό μιας λαμπρής διαδρομής με την πέμπτη σε επισκεψιμότητα θέση στο Web, τα 500 εκατομμύρια επισκέπτες ανά μήνα αλλά και τον προβληματισμό για την πτώση του αριθμού των συντακτών των άρθρων (-25% από το 2007), για την μειωμένη γυναικεία παρουσία (μόλις το 10-12% των λημμάτων γράφονται από γυναίκες) , για τα γηρατειά που έρχονται νωρίς στο αχανές ιντερνετικό στερέωμα αν δεν ανανεώνεται η πληροφορία ή το λογισμικό σου.
Τα ελληνικά μεγέθη λαμπρά-Η ελληνική έκδοση με τα 86.500 λήμματα είναι από τις πιο πλούσιες, με 240 συντάκτες να γράφουν περισσότερα από πέντε λήμματα το μήνα, με 40 να γράφουν περισσότερα από εκατό λήμματα, με σχολικές τάξεις να φτιάχνουν συλλογικά ένα λήμμα ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Εδώ εμπλέκεται και ο Σύλλογος των Φίλων της Μουσικής, που με τη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, έφτιαξε την ομάδα των School Wikipedians. Σε συνεργασία με το αμερικανικό κολέγιο Pierce πραγματοποίησε εργαστήρια εμπλουτισμού της ελληνικής Wikipedia , στο οποίο συμμετείχαν 26 παιδιά Γυμνασίου. Οι συναντήσεις αυτές των School Wikipedians πραγματοποιήθηκαν έπειτα από συνεννόηση με τους καθηγητές των σχολείων, έγιναν στο πλαίσιο του μαθήματος της μουσικής και η συγγραφή των λημμάτων ήταν κομμάτι της σχολικής τους εργασίας.
Όχι τυχαία ο Ασάφ Μπάρτοφ επισκέφτηκε κάποια σχολεία, και μίλησε για την συγκρουσιακή σχέση της Wikipedia στο παρελθόν με την εκπαιδευτική πλειοψηφία που τη θεωρούσε μη αξιόπιστη πηγή. Όμως η εικόνα αυτή άλλαξε , και από τις πραγματικότητες- είτε το έλεγε κάποιος είτε όχι διάβαζε τη Wikipedia- και από την στάση της ίδιας της εγκυκλοπαίδειας που παρότρυνε σε έρευνα , κριτική προσέγγιση και διόρθωση των λημμάτων της.
Εξάλλου αν γράψεις wikistream ένας on line κόσμος συγγραφής και διόρθωσης λημμάτων ανοίγεται μπροστά σου. Την ώρα που κάποιος γράφει, κάποιος τον βλέπει. Κοινή γνώση, σε κοινή θέα με όσα μπορεί να σκεφτείς κανείς που παρακολουθεί ή παρακολουθείται…

FROM DEATH TO DEATH -Κοιτώντας το σώμα

Στο κέντρο μιας μεσαιωνικής στην όψη πόλης που φέρει την αύρα μιας αποκεφαλισμένης βασίλισσας (και της τουριστικής απεικόνισης της ζωής και του θανάτου της), μια έκθεση μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης συνομιλεί με τους θεατές της, πλήρως αφοσιωμένη στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Η πόλη ειναι το Εδιμβούργο, η βασίλισσα φυσικά η Μαρία Στιούαρτ και η έκθεση το “From death to death and other small tales”- η ιδιαίτερη συνομιλία της Συλλογής Σύγχρονης τέχνης του Δημήτρη Δασκαλόπουλου και της Εθνικής Πινακοθήκης Μοντέρνας Τέχνης της Σκοτίας.
Το διώροφο κτίριο της Πινακοθήκης που στεγάζει την αναπάντεχη συνάντηση, περιέχει σε κάθε δωμάτιο το απρόοπτο. Σε συγκλονίζει ο Μαγκρίτ με τη “Γυμνή Αναπαράσταση”, ο Στάθης Λογοθέτης με τις ¨Ανοιχτές Πληγές”, ο Γιόσεφ Μπόις με το κοστούμι από τσόχα ως ανάμνηση επιβίωσης από τον πόλεμο. Σε συναρπάζει το οτι όντως , γίνεται να συνομιλούν ο Πικάσο, η Σάρα Λούκας, ο Νταλί, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, ο Μαξ Ερνστ , ο Κανιάρης , ο Ρόμπερτ Γκόμπερ , ο Ζαν Αρπ, η Λουίς Μπουρζουά, ο Ερνέστο Νέτο.
Σε συγκινεί η όψη του σώματος, ως κέλυφος του φθαρτού αλλά και του αθάνατου, σε αγγίζει η βία, ο θάνατος. Αποκτάς πλήρη αίσθηση του υλικού και γεμίζεις από την εμπειρία εντός ενός δωματίου στο οποίο είσαι για λίγο συγκυρίαρχος όχι απλά επισκέπτης. Οι μεγάλες κατασκευές σε αναγκάζουν να προτάξεις και συ σώμα και ψυχή, οι μικρές να ακουμπήσεις το έσω σου πάνω τους. Το εγχείρημα οικειότητας των επιμελητών πέτυχε: Νιώθεις ότι είσαι μέσα σε ένα σπίτι και λόγω εγγύτητας με τα έργα αντιλαμβάνεσαι τί συμβαίνει. Εξάλλου τα ίδια έργα-το αποδεικνύει η έκθεση τους στο Μπιλμπάο- αν μπουν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, αποκτούν μια νέα ζωή και νοηματοδοτούν διαφορετικά τις πραγματικότητες.
Έξω από την έκθεση της Πινακοθήκης του Εδιμβούργου είναι το contex της πόλης, μια κοινωνία που σφύζει από ζωή χάρη στο ταμπεραμέντο των σκοτσέζων και τον φοιτητόκοσμο που γεμίζει τα παμπ , τα μπαράκια και τα μπιστρό.
Σ ένα μπιστρό συναντήσαμε και τον συλλέκτη Δημήτρη Δασκαλόπουλο ( τον πρόεδρο του ΣΕΒ), ο οποίος παρά το γεγονός ότι η συλλογή του είναι μια από τις σημαντικότερες σύγχρονης τέχνης στον κόσμο, αποποιείται τον τίτλο: “Δεν είμαι συλλέκτης υπό την κλασική έννοια του όρου” είπε, χαρακτηρίζοντας τη συλλογή του ως ένα αποθετήριο που μπορεί να χρησιμεύσει για δανεισμό σε μικρές και μεγάλες εκθέσεις και προαναγγέλλοντας τη δραστηριοποίηση της εντός των τειχών.
Δεν θα γίνει στέγαση της σε κάποιο χώρο αλλά με διαφορές δράσεις θα ανοιχτεί στο κοινό και θα φέρει τους Έλληνες σε επαφή με τη σύγχρονη τέχνη. Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει στις αρχές του 2014. Και η κρίση θα επιχειρηθεί να γίνει ευκαιρία.

Το Σάββατο, 13 Απριλίου, οι Mop Mop στο @ six d.o.g.s "Isle Οf Magic Tour"

Όταν ο Γούντι Άλεν εφθασε πέρυσι, συνεχίζοντας την περιβόητη Ευρωπαϊκή του grand-tour, στη Ρώμη (To Rome with love) συνάντησε μουσικά τους Ιταλούς αλλά εκ Βερολίνου ορμώμενους Mop Mop, και το σαγηνευτικό τους “Three Times Bossa” http://www.youtube.com/watch?v=74Cwhrx0HK8
Οι Mop Mop έχοντας ήδη στο ενεργητικό τους τρία στούντιο άλμπουμ και μεγάλο συναυλιακό παρελθόν με εξαιρετικά live, διεύρυναν με τη συμμετοχή τους στο soundtrack της ταινίας “To Rome with Love” ακόμη περισσότερο τους ορίζοντές τους.
Βασισμένοι σε επιρροές που ξεκινούν από jazz, funk, disco, exotica και φτάνουν σε afro και tropical sounds, με άφθονες δόσεις ψυχεδέλειας, έχουν δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο ηχητικό κράμα, που έχει αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές διεθνώς.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ με τίτλο "Isle Οf Magic" που μόλις κυκλοφόρησε από την Agogo Records, η περίφημη κολεκτίβα από το Βερολίνο κάνει για πρώτη φορά την Ελλάδα σταθμό της περιοδείας της και μας προσκαλεί σε μια απολαυστική και άκρως εκρηκτική afro-groovy μουσική εμπειρία...  

Video: http://www.youtube.com/watch?v=GgExQyBJPFY
http://www.youtube.com/watch?v=bQ0SvKbpmoU

Ακούστε στο soundcloud: https://soundcloud.com/robert-crumb/mop-mop-jazzdancer

Info:
Σάββατο 13 Απριλίου
Είσοδος: €13 (50 εισιτήρια διαθέσιμα μέσο eventbrite) | €15 προπώληση/ταμείο
six d.o.g.s Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι, 210 3210510 www.sixdogs.gr
Ώρα Έναρξης: 22:00
Σημεία προπώλησης: Ticket House (Πανεπιστημίου 42, Αθήνα, εντός στοάς, 210 3608366) και online μέσο www.ticketpro.gr και http://mopmop-sixdogs.eventbrite.com


Links:
www.mopmop.com

Επικοινωνία:
Ελεωνόρα Ορφανίδου/Τηλ.: 6977201578/email: orfanidu@yahoo.gr

Οργάνωση - Παραγωγή:
Groove Productions www.grooveproductions.gr

Η Ελεωνόρα Ορφανίδου στο eyedoll: 'Tο σινεμά, η ιστορία και η ζωή, συναντώνται πάντα'.

Αναδημοσίευση


25/10/2012

Συνέντευξη στον Απόστολο Καζάκο.




Η γνωριμία μου με την Ελεωνόρα, ξεκίνησε με ένα Ομηρικό καυγά, πριν το "Καλημέρα σας" και το "Χαίρω πολύ" που ακολουθεί τις αρχικές συστάσεις.

Κάνοντας την κουβέντα που ακολουθεί, απόρησα για μια ακόμη φορά, πού στο καλό βρέθηκε κάτι με το οποίο θα μπορούσα να διαφωνήσω με την Ελεωνόρα Ορφανίδου.

Ελεωνόρα, έχεις επιλέξει επαγγελματικά να ασχοληθείς με έναν δύσκολο συνδυασμό ιστορίας και (κινηματογραφικής) τέχνης. Πώς πιστεύεις μπορούμε να ωφεληθούμε έχοντας εφόδιο αυτή τη μίξη, για να προχωρήσουμε και να ξεπεράσουμε τις παρούσες δυσκολίες;



Αγαπούσα πολύ τις ταινίες και την ιστορία, για να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να τις κάνω επάγγελμα.

Όπως όλα τα ωραία πράγματα, τα έφερε η τυχαιότητα με την οποία ζει κανείς τη ζωή του στα είκοσι.

Ήμουν φοιτήτρια στη Νομική, έβλεπα σινεμά φανατικά κι ένα ευρωπαϊκό σεμινάριο δημοσιογραφίας αποτέλεσε την αρχή μου σ’ ένα κόσμο για τον οποίο μπορούσα απλώς να απαριθμήσω πολλές ταινίες και πολλές ημερομηνίες.

Όμως στην πορεία αποφάσισα να το μάθω καλά και νομίζω πως το έκανα (και το κάνω ακόμα) με διάφορους τρόπους: σπούδασα, διάβασα, συνάντησα ανθρώπους.
Το σινεμά, η ιστορία και η ζωή, συναντώνται τη στιγμή που ο θεατής μπαίνει στη σκοτεινή αίθουσα και μού δίνει το χρόνο να τον παρατηρήσω και να μετρήσω.

Ως λαϊκό θέαμα είναι ο πρώτος αποδέκτης των κοινωνικών αλλαγών, η ιστορία έπεται (γράφεται με τον τρόπο τού Μπροντέλ, με αργές διαδικασίες αποτυπώνοντας δομές).

Βλέπω λοιπόν τι βλέπει, πότε το βλέπει, σε τι ανταποκρίνεται.

Αναφέρω ένα αμερικανικό παράδειγμα: μετά τη Lehmann Brothers οι άνθρωποι επέστρεψαν στη θρησκευτικότητα, γυρίστηκαν κι έκοψαν εισιτήρια δεκάδες ταινίες με μεσσιανικό χαρακτήρα.

Ή, πηγαίνοντας πίσω στο Κραχ του ’29. Εντός του γεννήθηκε το μιούζικαλ και γέμισε τις αίθουσες!

Αυτό που βλέπω λοιπόν, είναι το σινεμά ως αποτύπωμα μιας κοινωνικής τάσης εντός ιστορικών πλαισίων- το ότι στην πετρελαϊκή κρίση (ξαναγεννήθηκε) ο Κινγκ Κονκ (1976), με κακό της υπόθεσης στέλεχος πετρελαϊκής εταιρίας, δεν είναι τυχαίο.
Το σινεμά και η ιστορία -η οποία να το πούμε εδώ, δεν είναι κυκλική, δεν επαναλαμβάνεται- δεν μπορούν να μας βγάλουν απ’ την κρίση, μπορούν όμως να μιλήσουν για μας, να μάς θυμίσουν αλλοτινά αδιέξοδα και συμπεριφορές, να μάς βοηθήσουν να ονομάσουμε τον «εχθρό».

Στο τελευταίο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας, το οποίο είχα την τύχη να παρακολουθήσω, αποτυπώθηκε ήδη αυτό που μας συμβαίνει. Πεισιθανάτια φιλμάκια 20χρονων παιδιών, ανεργία, ξενοφοβία, δεν είχε να δεις μια κανονική κωμωδία!

Όσον αφορά τον εχθρό, εκτός εισαγωγικών και αναφέρομαι στο ΔΝΤ, έχουν γυριστεί φοβερές ταινίες για το ρόλο του και στην Αργεντινή, αλλά και στην Αφρική -σινεμά δεν είναι μόνο το Χόλιγουντ.



Με τη συμμετοχή σου σε όλες τις μορφές μέσων, τηλεόραση, διαδίκτυο, ραδιόφωνο και έντυπα, πού συναντάς το "σκεπτόμενο" κοινό; Σε ποιο ΜΜΕ υπάρχει παραγωγή και όχι απλά αναπαραγωγή απόψεων;



Έχω κάνει πολλά χρόνια τηλεόραση, αλλά μια μόνο εκπομπή, με διαφορετικούς τίτλους: «Είκοσι χρόνια επίκαιρα-είκοσι επίκαιρα χρόνια, 1947-1967», «Το σίριαλ των σίριαλ» και «Ριμέικ».

Πάντα είχαμε σκεπτόμενο κοινό, δεν μπορείς να ασχοληθείς με τις θεωρίες του Φουκουγιάμα και του Ρίφκιν άμα βλέπεις το τούρκικο στην πράιμ τάιμ.

Ωστόσο, το «Ριμέικ» δεν είναι η τηλεόραση. Γι αυτό και νομίζω ότι το χειρότερο κοινό είναι το τηλεοπτικό.
Για τις εφημερίδες τι να πω -τόσα χρόνια στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία- τις αγαπώ πολύ ως μέσο και πιστεύω στον κόσμο που τις αγοράζει, ακόμη και για ένα σι-ντι.
Το ραδιόφωνο το σέβομαι. Στους σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, αποδεικνύει τη δύναμη του -ωστόσο, εν πολλοίς έχει αλωθεί από την ίδια τηλεοπτική νομενκλατούρα που πιέζει τον κόσμο να αποδεχθεί την ήττα του.
Το πιο καλλιεργημένο κοινό έχει καταφύγει στο διαδίκτυο. Εδώ, είμαι κοινό κι εγώ.

Γράφω στο τουίτερ πολλές βλακείες και λίγες εξυπνάδες, συμπεριφέρομαι πολύ δημοκρατικά και μετά μπλοκάρω κάποιον που με εκνευρίζει, συμπαθώ πολύ κι αντιπαθώ πολύ.

Ένας ολόκληρος κόσμος έξυπνων ανθρώπων απομονώνεται εδώ και πιστεύει ότι αλλάζει τον κόσμο.



Στην Ελλάδα ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό που ονομάζουμε "τέχνη". Στον καιρό των μνημονίων, εκτός από τη θρυμματισμένη βιτρίνα, τι έχει απομείνει από αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε αληθινή "τέχνη";



Η τέχνη ως προβολή της στον κόσμο, είναι η αντίληψη του καθενός μας γι αυτήν.

Μοιάζει με την προϊστορία, ο καθένας έχει και μια θεωρία την οποία η απουσία γραπτών πηγών επιτρέπει να υπάρχει: να μην αρχίσω με τις θεωρήσεις για το φύλο, τη Μαύρη Αθηνά κλπ. Τέλος πάντων, ο καθένας μας λέει το μακρύ και το κοντό του για την τέχνη.

Εγώ λοιπόν που έχω μια εγγύτητα με την Σχολή Καλών Τεχνών, λέω το δικό μου κοντό και μακρύ, πιστεύω απολύτως ότι μια νέα δημιουργική γενιά έρχεται χωρίς να έχει κλείσει τον κύκλο της η προηγούμενη.

Και δεν μιλώ -ιδού η παρεξήγηση περί την τέχνη- για όλον αυτόν τον σφιχτό εναγκαλισμό κάποιων καλλιτεχνών με το κράτος.

Αυτή η σχέση υπάρχει διότι η τέχνη παράγει ιδεολογία, αυτό που κοιτάς ποτέ δεν είναι «αθώο». Υπάρχει μνημείο πιο φορτισμένο ιδεολογικά στον κόσμο από τον Παρθενώνα;

Οι παραστάσεις του στη ζωφόρο και τα αετώματα, δεν είναι η ιστορία της Αθήνας, είναι το πολιτικό της πρόταγμα την εποχή του αθηναϊκού imperium.



Οι άνθρωποι των γραμμάτων και κατ' επέκταση και των τεχνών, ειδικά οι πλέον αναγνωρίσιμοι, μοιάζουν επαναπαυμένοι, αποστασιοποιημένοι έως και αδιάφοροι ή μήπως δεν είναι σωστή εικόνα αυτή που έχουμε; Έχεις να αναφέρεις περιπτώσεις ενεργής συμμετοχής/δράσης, κάποιων;



Έχω την ίδια απογοήτευση με σένα, αλλά όχι τόσο με τους λογοτέχνες, όσο με τους ανθρώπους που διακονούν π.χ. την πολιτική φιλοσοφία, την κοινωνιολογία κλπ. Θα ήθελα ν’ ακούσω την άποψη του Θ. Ζιάκα για παράδειγμα.

Για κάποια απ' τα πρόσωπα που είναι στη δημοσιότητα, έχω απαντήσεις: είναι με το σύστημα που εξακολουθεί να τους χαρίζεται και να τους τιμά. Για τους άλλους δεν ξέρω, δεν έχω καν αναρωτηθεί γιατί δεν είναι εδώ, μαζί μας.

Τουλάχιστον, δεν είναι με την ξεφτίλα των ρεσώ.



Στο σινεμά υπάρχουν οι ήρωες που στην ώρα της κρίσης σώζουν τη χώρα, τον πλανήτη. Είναι δυνατό μέσα από την κρίση να δημιουργηθεί ένα νέο αυθεντικό ρεύμα, να αναδειχθούν μέσα από αυτό ακόμη κι οι νέοι ηγέτες, όπως συνέβη σε άλλες δύσκολες εποχές;



Εγώ που μπερδεύω μετά βραβείων και επαίνων το σινεμά με τη ζωή, επιμένω επίσης ότι άλλο οι (αμερικανικές) ταινίες, άλλο η πραγματικότητα. Μόνο εκεί ο Πρόεδρος σκοτώνει εξωγήινους, πιλοτάρει αεροπλάνα και ταυτόχρονα ακούει τις στριγκιές του φαγκότο του Στραβίνσκι.

Έχει έναν κοινωνικό πρωτογονισμό η πίστη στον ήρωα, που έρχεται από το πουθενά όπως ο Άλαν Λαντ στον «Άνθρωπο της χαμένης κοιλάδας»(1959).

Όμως οι εποχές γεννούν κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα κι από αυτά αναδύονται και προσωπικότητες που θα μπουν μπροστά.

Μας λείπει χρόνος -ιστορικός χρόνος εννοώ- η γεγονοτολογία δεν είναι ιστορία αλλά ένα παρακατιανό χρονικό. Πολλά γεγονότα μαζί, απλωμένα στον πραγματικό χρόνο θ αλλάξουν την κοινωνία –τις δομές και τους ανθρώπους.



Ας κάνουμε μια υπόθεση. Σκηνοθετείς μια ταινία με θέμα τη σημερινή μας πραγματικότητα. Τι είδους έργο θα ήταν;

Ποιος θα έγραφε το σενάριο(ίσως εσύ;) Ποιους ηθοποιούς θα ήθελες στο καστ σου και ποιο ρόλο θα έπαιζε ο καθένας;



Είδα ένα ταινιάκι στη Δράμα, που δεν βραβεύτηκε, αλλά με συγκλόνισε. Άνθρωποι που μιλούν μια πρωτόγονη γλώσσα και ζουν υπό προβιομηχανικές συνθήκες, προσπαθούν να διασώσουν κάποιες μαγικές πέτρες -νομίζεις ότι όλα είναι προϊστορία.

Σε μια τελετή που γίνεται σε έναν πανέμορφο λόφο, οι πέτρες βγάζουν ολογράμματα. Είναι σκηνές από το μέλλον κι όχι από το παρελθόν και ο λόφος είναι η Ακρόπολη αλλά -ουαί... πλέον, χωρίς τον Παρθενώνα.

Η ταινία είναι το Evergreen της Ιφιγένειας Κοτσώνη, με τη Δήμητρα Δουμένη, έφηβη πια.

Αυτή την ταινία θα ήθελα να σκηνοθετήσω τώρα-είμαι εκεί, sorry!





Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο www.eyedoll.gr

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/586/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%89%CE%BD%CF%8C%CF%81%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-eyedoll-t%CE%BF-%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AC-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1

Η Αθανασία (της νεότητας) έσβησε χθες στη Δράμα

O μικρός-μα στ' αλήθεια γενναίος κόσμος που στήθηκε στη Δράμα την εβδομάδα 17 με 22 Σεπτεμβρίου ετοιμάζει αποσκευές για την Αθήνα με στόχο να γεμίσει την καθημερινότητα μας με τις πιο φρέσκες κινηματογραφικές εικόνες της χρονιάς. Το 35ο Φεστιβάλ ελληνικών ταινιών μικρού μήκους πριν δύσει ανέδειξε ένα νέο κινηματογραφικό αστέρι, τον Νεριτάν Ζιντζιρία – το παιδί του καφέ της Ταινιοθήκης που ονειρεύτηκε να κάνει μια μέρα σινεμά. Και έκανε! Το “Χαμομήλι”1 που κέρδισε τον Χρυσό Διόνυσο δεν ήταν ούτε η πρώτη ταινία, ούτε το πρώτο βραβείο(είχε πάρει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο ίδιο φεστιβάλ πριν από λίγα χρόνια).Αλλά ήταν αυτό που έκανε τη μητέρα του, μια μετανάστρια από την Αλβανία, να παραμιλά από χαρά: “ήθελα να τον κάνω δικηγόρο, δεν καταλάβαινα τι σήμαινε να κάνει το παιδί σου ταινία”. Η Δράμα μια πόλη βουτηγμένη στην ανεργία και στην ύφεση υποδέχθηκε μια διοργάνωση που η θεματογραφία της έδειχνε με σαφήνεια το κοινωνικό αποτύπωμα της κρίσης. Το πρώτο βραβείο αλλά και αρκετές ακόμη ταινίες είχαν ως θέμα το θάνατο, (ασύνηθες για τη θεματογραφία νέων σε ηλικία δημιουργών), την οικονομική κρίση, το μεταναστευτικό, τον εγκλεισμό, την παράλληλη πραγματικότητα , τη σύγχυση του ανθρώπου εντός του αβέβαιου κόσμο που τον περιβάλλει. Ο κοινωνικός πεσιμισμός που αποτυπώθηκε στο πανί ισορρόπησε πάνω στη ταινία από τη Βραζιλία «Η κότα που νίκησε το σύστημα» του Quico Meirelles (δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας του Διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος, την ιστορία μιας κότας σε μια φάρμα που βλέπει ένα όραμα: αντιλαμβάνεται τα δεσμά που ορίζουν τη ζωή και το πεπρωμένο της. Αν και απομονωμένη ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες κότες που δεν μοιράζονται την αγωνία της, πιστεύει ότι μια διαφορετική ζωή είναι εφικτή. Και κάνει το άλμα προς την ελευθερία. Αποτιμώντας τη διοργάνωση δεν μπορείς παρά -να εκτιμήσεις την μείωση στο ήμισυ του φετινού προϋπολογισμού (400 χιλιάδες ευρώ). -να εκφράσεις πολλές αντιρρήσεις για την απόφαση να συμμετάσχουν στο ελληνικό τμήμα τόσες ταινίες (από μερικές έλειπε ακόμη και η τεχνική αρτιότητα). - να σχολιάσεις τη βράβευση του Φωκίωνα Μπόγρη για το “Family tree”2 με το Ειδικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη “Ντίνος Κατσουρίδης” καθώς δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενος. Το 2009 γύρισε την μεγάλου μήκους ταινία «Κάθαρση»! 11 με 18 Οκτωβρίου η Ταινιοθήκη της Ελλάδας θα φιλοξενήσει τις βραβευμένες ταινίες. Είναι μικρές – έχουν ως προαπαιτούμενο την εκφραστική οικονομία – αλλά απαντούν επιτυχώς στο τεθέν ερώτημα “How big is Short?”

Η ντροπή του Χόλιγουντ

της Ελεωνόρας Ορφανίδου

(Σ.Σ.Αναδημοσίευση κατόπιν επιθυμίας του αναγνώστη Pavel.Πρωτοδημοσιεύτηκε το 2004)

«Το πράγμα θα καταλήξει όπως η Γαλλική Επανάσταση. Οποιος κρεμάσει πρώτος τον άλλο κερδίζει». Το είπε ο Αϊνστάιν, το βίωσαν ο Τράμπο, ο Λόουζι, ο Ντασέν και εκατοντάδες άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι την εποχή του μακαρθισμού, της πιο μαύρης σελίδας στον χώρο του αμερικανικού θεάματος και της τέχνης.

Η αντικομμουνιστική υστερία και ο χαφιεδισμός που καλλιέργησε η τρομοκρατία του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι στις αρχές του '50 στις ΗΠΑ για να την «προστατέψει» από τον κόκκινο εχθρό, άφησαν ανεξίτηλα σημάδια και σκιές. Υπό το προπέτασμα του πατριωτισμού η περιβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών χώρισε την αμερικανική διανόηση σε πατριώτες και προδότες, σε αριστερούς και χαφιέδες, αποψιλώνοντάς την από τα ταλαντούχα προοδευτικά της στοιχεία. Κι αυτό είναι ένα από τα θέματα του Πανοράματος της «Ε».

Ντάλτον Τράμπο, Εντουαρντ Ντμίτρικ, Χέρμπερτ Μπίμπερμαν, Ρινγκ Λάρντνερ, Τζον Χάουαρντ Λόσον, Αλμπερτ Μολτζ, Ρόμπερτ Αντριαν Σκοτ, Λέστερ Κόουλ, Αλβα Μπέσι, Σάμιουελ Ορνιτζ: Ηταν οι πρώτοι δέκα, οι περίφημοι πια «δέκα του Χόλιγουντ» που αρνήθηκαν να συνεργαστούν με την επιτροπή Μακάρθι και να απαντήσουν στο ερώτημα: «Υπήρξατε ποτέ μέλος του κουμμουνιστικού κόμματος; Η απάντηση σας μ' ένα "ναι" και ένα "όχι"». Εν μια νυκτί έχασαν τις δουλειές τους, φυλακίστηκαν, αυτοεξορίστηκαν.

Τζακ Γουόρνερ και Λούις Μάγερ (οι δύο μεγιστάνες του Χόλιγουντ), Γκάρι Κούπερ, Ρόμπερτ Τέιλορ, Σαμ Γουντ (Ο σκηνοθέτης του «Για ποιον χτυπά η καμπάνα»), Ηλίας Καζάν, Γουόλτ Ντίσνεϊ, είναι μόνο μερικές από τις διασημότητες που συνεργάστηκαν με την επιτροπή, κατέδωσαν συναδέλφους τους και συνέχισαν ανενόχλητοι την καριέρα τους.

Τα δύο άκρα και στη μέση ο γερουσιαστικής Μακάρθι να ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι, σε μια εποχή που διαδέχθηκε το «νιου ντιλ» του Ρούσβελτ, την προπαγάνδα κατά των ναζί και την φιλοσοβιετική πολιτική, αποτέλεσμα της συμμαχίας κατά της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του '40.

Το ανατολικό μέτωπο και το Περλ Χάρμπορ επέτρεψαν στο Χόλιγουντ να γυρίσει ταινίες σαν το «Θύελλα στην Ουκρανία» και το «Αποστολή στη Μόσχα». Δέκα χρόνια αργότερα οι συντελεστές αυτών των ταινιών κυνηγήθηκαν ως κομμουνιστές, γιατί ο κόσμος είχε αλλάξει και τα ροζ απομνημονεύματα ενός πρεσβευτή από την όμορφη Ρωσία δεν συμβάδιζαν πια με την εικόνα του ψυχροπολεμικού εχθρού.

Την ταινία «Αποστολή στη Μόσχα» του Μάικλ Κέρτιζ, μαζί με άλλες που χαρακτηρίζουν ή περιγράφουν αυτή την εποχή , έχει εξασφαλίσει το «Πανόραμα».

Ο σεναριογράφος του «Αποστολή στη Μόσχα» Χάουαρντ Κοχ μετά τον πόλεμο δεν μπορούσε να βρει δουλειά, όπως και ο Αλμπερτ Μολτς, σεναριογράφος της πρωτοποριακής ταινίας του Ντασέν «Γυμνή Πόλη», που επίσης θα προβληθεί. Η ταινία περιγράφει τη δολοφονία και τις έρευνες γύρω από τον φόνο μιας γυναίκας στη Νέα Υόρκη, αλλά πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά εξωτερικά και εσωτερικά γυρίσματα ταινίας έγιναν σε φυσικούς χώρους, εκτός στούντιο.

Οπως γράφουν στο βιβλίο τους «Radical Hollywood», οι Π. Μπουλ και Ντ. Βάγκνερ, «η όποια αριστερή, ριζοσπαστική στροφή του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή, ξεκίνησε από τους σεναριογράφους, οι οποίοι ζητούσαν περισσότερη καλλιτεχνική ελευθερία, δηλαδή συνδικαλίζονταν». Απ' αυτούς ξεκίνησε και ο Μακάρθι και πέρασε στη συνέχεια στους σκηνοθέτες και τους ηθοποιούς.

Αποκορύφωση του παραλογισμού της μαύρης λίστας, η βράβευση με Οσκαρ σεναρίου ενός διωκόμενου. Το 1956, κάποιος Ρόμπερτ Ριτς κερδίζει Οσκαρ σεναρίου για την ταινία «The Brave One», του Ιρβινγκ Ράπερ. Ο βραβευθείς απουσίαζε από τη λαμπρή τελετή, και πώς όχι, αφού πίσω από το ψευδώνυμο αυτό κρυβόταν ο εκδιωχθείς Ντάλτον Τράμπο.

Η ιστορία του θα μπορούσε να είναι η ιστορία του ήρωα της ταινίας «Η Βιτρίνα» του Μάρτιν Ριτ. (Ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος της ταινίας Γουόλτερ Μπερνστάιν και οι ηθοποιοί Ζίρο Μόστελ και Χέσελ Μπερνάντι είχαν μπει στη «μαύρη λίστα» το 1952).

Η ιστορία έχει ως εξής: Ο πρωταγωνιστής της ταινίας (Γούντι Αλεν) προσπαθώντας να βοηθήσει κάποιο φίλο του, κομμουνιστή συγγραφέα, υπογράφει τα έργα του, παίρνοντας το 10% των κερδών. Σιγά σιγά γίνεται η «βιτρίνα» και για άλλους αριστερούς συγγραφείς, ώσπου, διάσημος ων, καλείται και ο ίδιος από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών για να καταδώσει αριστερούς συναδέλφους του. Θα πει «όχι» και θα πάει φυλακή.

Ο Μάρτιν Ριτ, μετά την είσοδό του στη «μαύρη λίστα» δυσκολεύτηκε να κάνει ταινίες, αλλά ένας άλλος συνάδελφος του, ο Αμπραάμ Πολόνσκι, δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα επί δεκαετίες. Την ταινία του «Fοrce of Evil» θα παρουσιάσει το «Πανόραμα». Ο Πολόνσκι, που έσβησε καλλιτεχνικά εξαιτίας του μακαρθισμού, διαμαρτυρήθηκε έντονα όταν η Ακαδημία βράβευσε με τιμητικό Οσκαρ τον Ελία Καζάν.

Θύμα της υστερίας της εποχής και ο σκηνοθέτης Χέρμπερτ Μπίμπερμαν, ο οποίος μαζί με άλλους κινηματογραφιστές που βρέθηκαν στη «μαύρη λίστα» (όπως ο σεναριογράφος Μάικλ Γουίλσον) γύρισε το 1953, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, το «Αλάτι της γης». Μια πολιτική ταινία, προπομπό του αγωνιστικού κινηματογράφου των δεκαετιών του '60 και του '70. Πρόκειται για την απεργία των εργατών ενός ορυχείου στο Νέο Μεξικό το 1951 και την πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση των γυναικών τους. Το συνεργείο και οι ηθοποιοί δέχθηκαν επιθέσεις από την Κου Κλουξ Κλαν, γιατί η ταινία είχε και αντιρατσιστικά μηνύματα, ενώ η Μεξικάνα πρωταγωνίστρια της ταινίας Ροζάουρα Ρεβουέλτας συνελήφθη και απελάθηκε από τις ΗΠΑ, με την κατηγορία ότι είχε περάσει παράνομα τα σύνορα. Οταν η ταινία ολοκληρώθηκε, κανένας κινηματογράφος δεν δέχθηκε να την προβάλει και έως το 1964 ήταν απαγορευμένη στην Αμερική. Χάρη σε προοδευτικούς κριτικούς σαν τον Ζορζ Σαντούλ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό.

Το «Αλάτι της γης» θα προβληθεί στο «Πανόραμα» μαζί με το επίσης αντιρατσιστικό «Διασταυρούμενα πυρά» του Εντουαρντ Ντμίτρικ. Το «Crossfire», γυρίστηκε το 1947 και θεωρήθηκε ότι αμφισβήτησε τον εθνικό αμερικανικό μύθο: Αμέσως μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου ένας Εβραίος δολοφονείται χωρίς κανέναν εμφανή λόγο από στρατιώτες που περιμένουν να απολυθούν. Η ταινία πραγματεύεται τα στερεότυπα του ρατσισμού και τη διαπλοκή τους με τον πατριωτικό λόγο. Ο Ντμίτρικ εξαιτίας της βρέθηκε ενώπιον της Επιτροπής, δεν συνεργάστηκε και έγινε ένας από τους πρώτους δέκα της λίστας!

Το 1959 η «μαύρη λίστα» παύει και τύποις να ισχύει, νωρίτερα οι προγραμμένοι άρχισαν να αποκαθίστανται. Κάποιοι πρόλαβαν να ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει, για κάποιος άλλους ήταν πολύ αργά. Το κοινό θυμάται την πορεία διαμαρτυρίας στην Ουάσιγκτον των Χένρι Φόντα, Ντάνι Κέι, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λορίν Μπακόλ, την αυτοεξορία των Τσάπλιν και Ντασέν, τον Λόουζι, την ορθή στάση των Κάθριν Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι, τον Τζιν Κέλι. Εκατοντάδες άλλοι λιγότερο γνωστοί, στο ξεκίνημά τους ή στη δύση τους, έσβησαν άσημοι, φτωχοί και παραγκωνισμένοι κοινωνικά.

Τα τελευταία χρόνια δόθηκαν στη δημοσιότητα περισσότερες από τέσσερις χιλιάδες σελίδες πρακτικών των συνεδριάσεων που διεξήγε κεκλεισμένων των θυρών η επιτροπή του γερουσιαστή Μακάρθι. Δεν αποκαλύπτονται κατάσκοποι ούτε επιβεβαιώνονται οι θεωρίες συνωμοσίας...

7 - 26/09/2004