Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009

Χαμένοι στο Διαδίκτυο




Οι «Νύχτες Πρεμιέρας» αφιερώνουν μια ειδική ενότητά τους σε ταινίες που εξερευνούν και καταγράφουν ένα παράλληλο σύμπαν τόσο μακρινό και τόσο κοντινό

Της ΕΛΕΩΝΟΡΑΣ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ (oimouses.blogspot.com)

Σε ένα από τα ωραιότερα επεισόδια της αστυνομικής σειράς «CSI: Νέα Υόρκη», ο ντετέκτιβ Μάικ Τέιλορ (Γκάρι Σινίζ) ερευνά το φόνο μιας άσημης επαρχιώτισσας που σκοτώθηκε στο «Μεγάλο Μήλο».

Ο θάνατός της δεν συγκίνησε κανέναν στην πόλη! Συγκλόνισε, όμως, τους κατοίκους του Second Life, του εικονικού διαδικτυακού σύμπαντος που δημιουργήθηκε το 2003 και στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι από τον «πραγματικό» κόσμο «μετακομίζουν» για να στήσουν μια δεύτερη ζωή! Εκεί ζούσε με το άβαταρ της (το διαδικτυακό alter ego της) η πρωταγωνίστρια Venus, εκεί βρέθηκε και ο δολοφόνος της.

Ολο αυτό ήταν απλώς επεισόδιο ενός σίριαλ κι η Venus ένα κορίτσι που δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά το Second Life είναι εκεί, στο Διαδίκτυο, και ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ, το «Ideal World» του Γκλεν Τόμας, είναι εδώ, στις φετινές «Νύχτες Πρεμιέρας» (16-27/9, «Αττικόν», «Απόλλων», «Δαναός») για να μας μυήσει σε έναν κόσμο όχι και τόσο παράλληλο, αλλά αντιθέτως συνεχώς διασταυρούμενο με τον δικό μας.

Διπλή ζωή

Μαζί με το «We live in Public» της Οντι Τίμονερ, το «Talhotblond» της Μπάρμπαρα Σρόντερ και το «Sexual Graphic Horror» των Μπάρμπαρα Μπελ και Αννας Λόρεντσον, το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας φέρνει στο προσκήνιο τη διαδικτυακή ζωή, συνθέτοντας την ειδική ενότητα με τίτλο «Internet Space».

* Στο «We live in public» πρωταγωνιστής είναι ο Τζος Χάρις, ο δημιουργός της πρώτης ομάδας ανθρώπων που μοιράζονταν on line τις προσωπικές τους στιγμές στο Ιντερνετ. Ηταν τόσο δεμένη η ζωή του με το Ιντερνετ, που ανακοίνωσε στην ετοιμοθάνατη μητέρα του ότι δεν θα πάει στην κηδεία της με ένα βιντεάκι στο You Tube!

* Το «Talhotblond» ξεκινά με το ερωτικό τρίγωνο ενός chat room και καταλήγει με μία τραγωδία. Η διαδικτυακή ζωή, λέει, επηρεάζει με τραγικό μερικές φορές τρόπο την πραγματική, διότι οι ανώνυμοι μέσα είναι επώνυμοι έξω.

* Αν η ανωνυμία θεωρείται το μεγάλο πλεονέκτημα του υπόλοιπου Διαδικτύου, σίγουρα είναι ο παράδεισος των επισκεπτών ερωτικών σαδομαζοχιστικών ιστοσελίδων σαν αυτές που αποτελούν το κύριο θέμα του ντοκιμαντέρ «Sexual Graphic Horror». Εικόνες και συνεντεύξεις που σοκάρουν, για ένα θέμα ταμπού, αλλά και για τη διπλή ζωή των ανθρώπων εντός και εκτός...

* Γι' αυτό το δισυπόστατο της ζωής της μιλάει στην ταινία «Ideal World» έξω από το εικονικό ατελιέ της μία διάσημη κάτοικος του Second Life, η σχεδιάστρια εικονικών ρούχων Nephilaine.

Η κατά κόσμον Κέισι Λιούις δημιούργησε την εικονική φίρμα Pixel Dolls και το ανάλογο κατάστημα, φτάνοντας μετά την τεράστια επιτυχία της να την κατοχυρώσει στον πραγματικό αμερικανικό οργανισμό εμπορίου.

Η Κέισι έγινε και πλούσια και διάσημη, τουλάχιστον μεταξύ των κατοίκων μιας χώρας που έχει περιοχές και πόλεις με ονόματα πιο περίεργα και από αυτά του Τόλκιν στον γνωστό «Αρχοντα των δαχτυλιδιών».

Η ταινία του Τόμας δείχνει το «ταξίδι» των ανθρώπων που με το προσωπικό τους άβαταρ εποίκησαν έναν άγνωστο τόπο, άλλαξαν τα εθνικά τους νομίσματα με το τοπικό λίντεν, αγόρασαν σπίτια, έστησαν επιχειρήσεις. Δεν αναφέρεται στο φιλμ, αλλά η οικονομία του SL υμνήθηκε από τους ισχυρούς στο Νταβός το 2007, ενώ έγκυρες οικονομικές εφημερίδες καλωσόρισαν τον πραγματικό «νέο κόσμο».

Στην ταινία του, ο Γκλεν Τόμας, υπηρετώντας την τεκμηρίωση παρουσιάζει και την αντίθετη άποψη. Οτι, δηλαδή, είναι μεν εκατομμύρια οι κάτοικοι του SL, αλλά πόσοι από αυτούς καταναλώνουν τόσο ώστε να αποτελέσουν μετρήσιμο μοντέλο της ζωής έξω από τον υπολογιστή; Η Κέισι Λιούις έχει πολυπληθή πελατεία, αλλά η πλειονότητα των κατοίκων του SL ξοδεύουν μόνο τα 10 δολάρια της συνδρομής.

Το 2006 οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» έγραφαν «Εικονικός κόσμος αλλά πραγματικό χρήμα» και παρουσίαζαν οργανισμούς όπως η Nissan, η Toyota, η Sony BMG και η NASA με δικά τους νησιά στο SL όπου έκαναν μπίζνες ή έρευνα, την ώρα που η Philips δοκίμαζε εκεί νέα προϊόντα ή έπαιρνε ιδέες, όπως η ΝΙΚΕ, με το Reuters να στέλνει ανταποκριτές.

Στον κόσμο του Second Life, βέβαια, δεν κάνεις μόνο μπίζνες. Κάνεις πολύ σεξ, πηγαίνεις σε πάρτι, βλέπεις ταινίες και απατάς τη γυναίκα σου μέχρι διαζυγίου. Αν πάλι είσαι θρησκευόμενος, το «Ideal world» παρουσιάζει και την εκκλησία του SL: Γεμάτη κεριά, αλλά κενή από δόγματα.

Αν, τέλος, είσαι... χώρα, κάνεις πολιτική: Οι Μαλδίβες και η Σουηδία είναι τα πρώτα κράτη που ίδρυσαν εικονικές πρεσβείες. Δεν το λέει η ταινία, αλλά η Wikipedia, η εγκυκλοπαίδεια του Διαδικτύου που επιμένει ότι πρεσβεία στο Second Life έχουν και τα Σκόπια, φυσικά με το όνομα «Μακεδονία»! *

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2008

Ο πόλεμος των ντοκιμαντέρ

Ο πόλεμος των ντοκιμαντέρ

Της ΕΛΕΩΝΟΡΑΣ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ

Εχετε δει το «Sicko» του Μάικλ Μουρ; Την ερώτηση απευθύναν πριν από λίγες ημέρες οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» σε διοικητικό στέλεχος μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες του κόσμου, στο πλαίσιο της συζήτησης που άνοιξε για το αμερικανικό σύστημα υγείας, με αφορμή την επίμαχη ταινία που θα προβληθεί στη χώρα μας σε λίγες μέρες. «Δυστυχώς δεν την έχω δει», είπε, «αν και γνωρίζω ότι ο κύριος Μουρ έχει μια απίστευτη ικανότητα να ανακατεύει αλήθειες και μισές αλήθειες, και φυσικά να μεροληπτεί ή να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα»!

Ο κύριος της φαρμακευτικής εταιρείας εκπροσωπεί μόνο μία από τις χιλιάδες φαρμακευτικές και ασφαλιστικές εταιρείες που εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο στο αμερικανικό σύστημα υγείας. Μπορεί να μην είδε το «Sicko» και την κυρία που έκπληκτη αγόρασε στην Κούβα το φάρμακό της προς πέντε σεντς, την ώρα που στην Αμερική αναγκαζόταν να το πληρώσει εκατόν είκοσι δολάρια, αλλά ρωτήθηκε για το αν θεωρεί ακριβά τα φάρμακα.

«Ακριβά είναι», είπε, «αν δεν ξέρεις ότι ξοδεύονται εκατομμύρια στην έρευνα που κάνουμε για να τα βελτιώσουμε, στο ρίσκο που παίρνουμε καθώς ο αμερικανικός οργανισμός τροφίμων και φαρμάκων εγκρίνει δύσκολα τα νέα φάρμακα, στους μεσάζοντες... κ.λπ».

Οσοι Αμερικανοί είδαν το «Sicko» πολύ δύσκολα θα πεισθούν ότι δεν υπάρχει κερδοσκοπία στην υγεία, ακόμη κι αν διαφωνούν με τις αμφιλεγόμενες κινηματογραφικές πρακτικές του Μουρ, τις οποίες γνωρίζουμε κι εδώ στην Ελλάδα, από τις προηγούμενες ταινίες του «Ακήρυχτος πόλεμος» και «Φαρενάιτ 9/11».

Δύο Καναδοί, όμως, ο Ρικ Κέιν και η Ντέμπι Μέλνικ, αποφάσισαν να απαντήσουν στη δύναμη της κινηματογραφικής του εικόνας με... εικόνες, και γύρισαν την ταινία «Manufacturing Dissent», ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο αποκαλύπτουν, όπως ισχυρίζονται, τον πραγματικό Μάικλ Μουρ.

Οι θεατές βεβαίως είναι αυτοί που θα πεισθούν ή όχι, λαμβάνοντας υπόψη ότι εδώ δεν υπάρχει μόνο το σινεμά αλλά και η ζωή! Ο Μουρ αποδομεί όχι ένα φανταστικό αλλά το πραγματικό σύστημα Μπους και οι καναδοί συνάδελφοί του -πέρα απ' οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα- γίνονται διάσημοι αποκαλύπτοντας όλες τις μικρότητες του βίου του, τα πολιτικά του λάθη και τις αμφιλεγόμενες κινηματογραφικές του στιγμές. Αφήστε που, χάρη στην ταινία τους, το συντηρητικό κομμάτι της ρεπουμπλικανικής παράταξης, απέκτησε επιχειρήματα απέναντι στον χοντρό με το καπελάκι του μπέιζμπολ...

Πολιτικά κίνητρα

Τα πολιτικά κίνητρα του Μουρ μπορεί να είναι παραπάνω από εμφανή, αλλ' αυτό, αν δεν το κρύβεις, δεν είναι απαραιτήτως κακό! Στο «Sicko», πολύ δύσκολα θα διαφωνήσεις με το γεγονός ότι είναι κακό να πεθαίνουν οι αμερικανοί ασθενείς, ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι ανεξαιρέτως, ότι είναι κακό να σε βάζει η ασφαλιστική σου εταιρεία να διαλέξεις ποιο από τα δάχτυλα του χεριού σου θα σώσεις γιατί όλα δεν σου τα καλύπτει, ότι είναι τρέλα οι πυροσβέστες που παρουσίασαν αναπνευστικά προβλήματα προσπαθώντας να σώσουν κόσμο στους δίδυμους πύργους να μην μπορούν να νοσηλευθούν λόγω της φτωχής ασφαλιστικής τους κάλυψης.

Είμαστε πολύ μακριά από τις ΗΠΑ για να ξέρουμε αν αυτό το ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης έχει και τα καλά του κι ο Μάικλ Μουρ δεν τα αναφέρει πουθενά. Αντιθέτως θαυμάζει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε Καναδά, Βρετανία και Γαλλία. Ο διάσημος σκηνοθέτης τεντώνει το σκοινί έως τα άκρα, ταξιδεύοντας μέχρι την Κούβα, τη χώρα που σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έχει το καλύτερο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Δεν είναι και πολύ απλό να λες στους συμπατριώτες σου ότι ο κόκκινος εχθρός, ο Κάστρο, έχει καλύτερα νοσοκομεία, και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Από την άλλη, αν ρωτήσεις έναν κουβανό αντικαθεστωτικό, θα σου πει ότι έχει γραμμένο και τον Κάστρο και τα νοσοκομεία του.

Και οι Βρετανοί από την εποχή της Θάτσερ βρίζουν το εθνικό τους σύστημα υγείας! Κι εμείς το ΕΣΥ. Ο Μουρ, αυτό είχε, αυτό έκρινε. Κι είναι αλήθεια ότι η υγειονομική περίθαλψη του μέσου Αμερικανού δεν είναι αυτή που μας δείχνει τα Σαββατοκύριακα το «Star», στις «Ιατρικές υποθέσεις» ή στα «Επείγοντα περιστατικά».

Οσες ενστάσεις κι αν έχεις για τον σκηνοθέτη, την ταινία, τις μεθόδους και την αισθητική του, πόσο εύκολο είναι να πεις «ο τύπος λέει ψέματα»; «Τους έχω προκαλέσει όλους να με μηνύσουν αν λέω ένα τόσο δα ψέμα, σε όλες μου τις ταινίες. Μέχρι στιγμής δεν έχει σηκώσει το γάντι κανείς» λέει ο Μουρ, ο οποίος στην τελευταία του ταινία δεν διστάζει να χτυπήσει (για τη χρηματοδότηση της υποψηφιότητάς της για την προεδρία από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες) ακόμη και τη δημοκρατική Χίλαρι Κλίντον. Αν ήταν στο χέρι του, εξάλλου, υποψήφιος θα ήταν και πάλι ο Αλ Γκορ.


7 - 30/09/2007